Кто женился на Faustina (empress)?

Faustina was a Roman empress as the third wife of the emperor Constantius II. The main source for her biography is the account of historian Ammianus Marcellinus. Her origins and other names are unknown.

Проко́пий (лат. Procopius; 325, Киликия — 27 мая 366, Фракия) — император-узурпатор в 365—366 годах. Двоюродный брат императора Юлиана Отступника (их матери были сёстрами — дочерьми Юлия Юлиана).

В Персидском походе Юлиана Прокопий командовал крупным отрядом, действовавшим автономно. После смерти Юлиана и избрания войском новым императором Иовиана, Прокопий в сентябре 365 года, воспользовавшись недовольством населения восточной столицы, поднял мятеж в Константинополе и провозгласил себя Августом. На сторону Прокопия перешли легионы, ранее служившие под его командованием, кроме того, он собрал отряды из рабов. Была начата чеканка монеты с изображением узурпатора. Аристократия в целом не поддержала притязания Прокопия на власть, но на его стороне оказались языческие лидеры. На его сторону перешла Фракийская армия, но попытки поднять в свою пользу восстание в Иллирии закончились провалом. Тогда Прокопий направил свои усилия на захват малоазийских провинций. Халкидон, Никея, Никомедия, Гераклея и Кизик признали его власть, на его сторону переметнулись легионы, посланные императором Валентом II против узурпатора. К зиме 365 года под власть Прокопия перешли провинции Вифиния и Геллеспонт. Однако Прокопий испытывал острый дефицит средств, необходимых для содержания армии и оплаты наёмных варварских отрядов, поскольку самые богатые провинции оставались под властью Валента II. Прокопий вынужден был в массовом порядке проводить конфискации имущества богатых римлян, не поддержавших его, и тем лишил себя поддержки сенаторского сословия и стал терять сторонников среди провинциальной знати. В то же время усиливались позиции его противника, в последовавших битвах войска Прокопия стали переходить на сторону императора Валента II. Прокопий с несколькими приближенными пытался бежать, но его спутники предали его и выдали Валенту. 27 мая 366 года Прокопий был казнён где-то во Фракии.

Flavius Julius Constantius (Grieks: Κωνστάντιος Β', Kōnstantios) (7 augustus 317 - 3 november 361), bekend als Constantius II, was een Romeins keizer van september 337 tot 3 november 361.

Constantius werd in Sirmium, in Illyricum, als tweede zoon van Constantijn de Grote en diens vrouw Fausta geboren. Op 13 november 324 werd hij door zijn vader tot Caesar benoemd. Omstreeks 335 trouwde hij met zijn eerste vrouw, een dochter van zijn oom Julius Constantius en halfzuster van zijn neef Julianus Apostata.

Toen Constantijn de Grote in mei 337 stierf was Constantius er snel bij om zo veel mogelijk macht te grijpen. Hij was waarschijnlijk de drijvende kracht achter het uitroeien van de halve mannelijke familie van Constantijn. In september datzelfde jaar verdeelde hij het rijk samen met zijn broers Constantijn II en Constans. Constantius kreeg het oostelijke deel, met uitzondering van Thracië, Achaea en Macedonia, dat onder controle van Constans viel.

In 340 stierf Constantijn II, de oudste van de drie broers, in een slag tegen Constans (de jongste). In 350 werd ook Constans gedood, door een opstand van de usurpator Magnentius. Constantius was nu theoretisch keizer van het complete rijk. Magnentius moest echter nog wel uit de weg worden geruimd. Constantius benoemde derhalve zijn neef Flavius Claudius Constantius Gallus, broer van Julianus Apostata, tot Caesar om in het oosten een oogje in het zeil te houden, terwijl hij zelf naar Italia trok. Constantius voerde twee veldslagen tegen Magnentius, bij Mursa in 351, die onbeslist eindigde, en bij Mons Seleucus in 353, waarin het hem lukte om Magnentius definitief te verslaan. Een jaar later liet Constantius Gallus executeren, omdat deze opstandig werd.

Gedurende Constantius' gehele heerschappij waren er regelmatig invallen van de Perzen. De meeste van deze invallen wist hij af te slaan. Zijn militaire campagnes tegen de Germaanse stammen waren succesvoller: in 354 versloeg hij de Alamanni; in 357 voerde hij ten noorden van de Donau campagne tegen de Quaden en Sarmaten.

In 355 benoemde Constantius op aanraden van zijn tweede vrouw Eusebia zijn neef Julianus (Apostata) tot Caesar, en stuurde hem naar Gallia. Deze had daar echter zoveel succes, dat zijn troepen hem in 360 tot keizer uitriepen. Een burgeroorlog werd voorkomen door de (natuurlijke) dood van Constantius in november 361.